De wachtlijst van de regionale aanbieders voor de jeugdzorg in de stadsregio Rotterdam is binnen één jaar geslonken van 508 naar 89 cliënten. Deze forse daling is een direct resultaat van de gemaakte beleidskeuzes en de extra investeringen en inspanningen die dit jaar zijn verricht. Al eerder was duidelijk dat de stadsregio de prestatieafspraken met minister Rouvoet over het aantal cliënten dat gebruik maakt van de jeugdzorg ruim heeft gehaald.

De feitelijke lijst met cliënten die langer dan negen weken op zorg wachten, is feitelijk nog korter: namelijk minder dan 40. Dat komt omdat 21 cliënten andere, meer passende zorg krijgen en ongeveer 30 cliënten zelf hebben aangegeven pas in 2010 zorg te kunnen ontvangen. Deze laatste groep bestaat uit cliënten die bijvoorbeeld in detentie zitten, een traject moeten afronden in de geestelijke gezondheidszorg of in het buitenland verblijven.

Portefeuillehouder stadsregionale jeugdzorg Peter Lamers is te spreken over het resultaat van de inspanningen. ‘Elk kind op een wachtlijst is er één te veel. Daarom is het belangrijk dat extra investeringen en structurele veranderingen echt resultaat hebben. Dat tonen we hiermee aan. Omdat kinderen in Rotterdam meer, langer en duurdere zorg nodig hebben dan in de rest van Nederland, is het nu wel zaak dat de minister werk maakt van een eerlijke verdeling van de jeugdzorggelden. Anders lopen de wachtlijsten dit jaar en de volgende jaren weer op en dat is ontoelaatbaar. Het effect van de grote inspanningen die nu zijn geleverd, verdwijnt dan als sneeuw voor de zon.’

Voor 2010 worden de jeugdzorgmiddelen die de minister van Jeugd en Gezin aan de stadsregio’s en provincies betaald na een verhoging in 2009 weer verlaagd. De verwachting is dat hierdoor de wachtlijsten na de daling van dit jaar weer gaan groeien. Vanuit de Rotterdamse stadsregio is steeds benadrukt dat een eerlijker verdeling van middelen nodig is, zodat zorg geboden kan worden waar dat het meeste nodig is. Uit het vraagontwikkelingsonderzoek van de B&A Groep in 2008 bleek al dat de problemen in de regio Rotterdam groter zijn dan elders in Nederland, terwijl dat in de verdeling van de middelen niet tot uiting komt. Daar komt bij dat de stadsregio, anders dan provincies, niet de mogelijkheid heeft om zelf te investeren in de jeugdzorg. Zij beschikt niet over autonome middelen en de mogelijkheden belastingen (provinciale opcenten) te heffen. Uit onderzoek blijkt dat de provincies over de hele linie in 2010 fors investeren om de teruglopende jeugdzorgmiddelen te compenseren.

Met het programma Ieder Kind Wint heeft de stadsregio Rotterdam de laatste jaren grote stappen gezet met verbeteringen in de jeugdzorg. Zo is de preventie versterkt met de komst van Centra voor Jeugd en Gezin (CJG’s), systemen als het Elektronisch Kinddossier (EKD) en is er geïnvesteerd in cultuur en professionalisering binnen de sector, het verkorten van doorlooptijden en het verbeteren van processen.